สะสม

แต่ก่อนผมเป็นคนที่ชอบสะสมหลายอย่างมาก ตั้งแต่สติกเกอร์ แสตมป์ ของเล่น โมเดลรถ หนังสือการ์ตูน หนังสือรถยนต์ นิตยสารรถยนต์ ดีวีดี วีดีโอ
แต่ก็ไม่ถึงกับว่า เก็บจริงจังอย่างกับแฟนพันธุ์แท้ คือถ้าเจอก็ซื้อเก็บ ตอนนั้นไม่รู้อะไรเท่าไหร่ รู้แต่ว่ามีแล้วเราจะมีความสุข ยิ่งอันไหนที่ชอบมากๆมีครบชุดนี่จะปลื้มสุดๆ
แล้วห้องผมก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เมื่อมีของมากแบบนี้ก็ยิ่งเล็กและรกกันเข้าไปใหญ่ จะจัดห้องทีต้องใช้เวลาเป็นอาทิตย์ เพราะข้าวของมันเยอะจัด
เมื่อมาเรียนต่อเมืองนอกก็ไม่ทิ้งนิสัยเดิม ยังคงตามหาสิ่งต่างๆเอามาเก็บสะสม ไอ้นั่นก็สวยไอ้นี่ก็น่ารัก จนห้องรกไม่ต่างกับตอนอยู่เมืองไทยเลย
พอมาวันนี้ได้คิดแล้ว ก็มาตั้งคำถามถามตัวเองว่า เราเก็บของพวกนั้นไปทำไมนะ? ผมว่าบางอย่างมันก็สวยดี แต่จำเป็นที่จะต้องเก็บสะสมด้วยหรือ?
อย่างแสตมป์ต่างๆ ที่ผมเก็บในช่วงที่เค้าฮิตๆกันนั่นแหละ ชอบไปเดินซื้อมาสะสมซะเหลือเกิน
บางดวงก็แปลกประหลาดดี รูปก็สวย แต่พอมีเยอะๆเข้ามันก็งั้นๆ
พวกรถโมเดลคันเล็กๆนี่ผมก็ชอบเก็บ แต่จะเลือกซื้อเฉพาะที่เป็นรถสปอร์ตสวยๆเท่านั้น แต่ก็มีเป็นร้อยคัน
มีเยอะๆก็ไม่รู้จะเก็บที่ไหนอีก บ้านผมฝุ่นก็เยอะ ยิ่งลำบากในการดูแลรักษา
ตอนหลังหันมาเก็บคันใหญ่ ยิ่งเป็นภาระหนักเพราะเปลืองที่เก็บโคตรๆ
เคยเก็บเหรียญควอเตอร์ (เหรียญ 25 cents ของอเมริกา) เพราะเค้าจะทำออกมาเป็นสัญลักษณ์ของรัฐต่างๆ ซึ่งจะค่อยๆทยอยออกมาเรื่อยๆ เคยเก็บได้ถึง ๒๕ รัฐ แต่ก็ตัดสินใจเลิกเก็บ เพราะไม่รู้ว่าเก็บแล้วจะได้อะไร เอาไปหยอดเครื่องซักผ้าดีกว่า :p

บางคนที่เก็บสะสมสิ่งของต่างๆมากมายก็อาจจะคิดว่ามันจะเป็นสิ่งที่มีมูลค่ามากในอนาคต แต่ก็นั่นแหละครับ ไม่มีใครที่รู้ได้แน่ชัดว่ามันจะมีค่าจริงหรือเปล่า แล้วเมื่อไหร่ที่มันจะมีคุณค่า มันอาจจะมีค่าหลังจากเราตายไปแล้วก็ได้ แล้วมันจะคุ้มหรือที่เราจะต้องมาคอยห่วงมันตลอดชีวิต

บางคนสะสมไว้เพื่อให้ลูกให้หลาน เป็นทรัพย์สมบัติของตระกูล แต่ผมกลับมองมันเป็นการสร้างภาระให้กับลูกหลาน ถ้าหากพวกเขาไม่ได้มองเห็นคุณค่าของของที่สะสมนั้นเหมือนกับเรา แล้วลูกหลานเราก็ลำบากใจ เพราะจะทิ้งก็ไม่กล้าคุณปู่ทวดให้มา จะเก็บต่อก็ไม่มีที่จะเก็บ จะขายก็ไม่ได้เพราะเป็นทรัพย์สมบัติของ วงษ์ตระกูล

บางคนก็สะสมเพื่อแสดงถึงอำนาจบารมี เพราะเป็นของที่หาได้ยาก ผลิตมาจำนวนจำกัด แต่ความพิเศษเหล่านี้ก็ต้องเป็นคนที่รู้จักสิ่งของพวกนั้นมากพอควร ถึงจะรู้ได้ว่ามันเป็นของหายาก

บางคนสะสมเพราะอยากมีอย่างคนอื่นเขา เห็นคนอื่นเค้ามีกันสวยๆทั้งนั้นเลยอยากมีบ้างก็ไปหามาเก็บไว้ชื่นชม ทั้งๆที่ก็ไม่ค่อยจะรู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่สะสมอยู่เท่าไหร่ (ผมเองก็เคยเป็นแบบนี้)

ผมก็มาไล่ดูถึงสิ่งที่เคยสะสม และถามตัวเองว่าเราเก็บมันไว้เพื่ออะไร แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบที่เป็นเหตุผลที่ดีซักอย่าง เหมือนจะเป็นการเก็บเพื่อให้มีอะไรไว้อวดคนอื่นซะมากกว่า
แต่ก็มีบางอย่างที่ผมเก็บในตอนเด็กๆ ที่เมื่อเอามาดูในตอนนี้มันน่าสนใจในแง่ของประวัติศาสตร์(ขนาดน้าน...) มันคือบรรดาเปลือกลูกอมต่างๆที่ผมเห็นว่ามันสวยดี เลยเก็บแปะลงสมุดเอาไว้ ตั้งแต่สมัยซูกัสยังเป็นแบบม้วนๆ ซึ่งก็ได้เห็นวิวัฒนาการของมัน(ไว้มีโอกาสจะเอามาลงใน Blog มีใครอยากจะเห็นไหมเนี่ย -_-')
แต่ก็อีกนั่นแหละ มันก็ยังไม่ได้มีคุณค่าพอที่จะต้องเก็บสะสมต่อไป
การสะสมผมมองว่ามันเป็นเก็บความทรงจำอย่างนึงไว้กับของสิ่งนั้นๆ โดยที่คนอื่นจะไม่รู้สึกหรือเข้าใจได้ ซึ่งมันอาจจะเป็นแค่กระดาษทิชชูแผ่นนึง ที่มีคราบบางอย่างติดอยู่ ซึ่งนั่นอาจจะจะทำให้เรามองเห็นภาพเก่าๆในอดีตขึ้นมาได้
แต่ผมก็มองว่าการสะสมเป็นเหมือนการยึดติดกับภาพต่างๆในอดีต เหมือนกับว่าเรายังคงอยากที่จะอยู่ในอดีตมากกว่าในปัจจุบัน เหมือนเราจะยังคงไม่พอใจกับชีวิตปัจจุบันของเรา