ภาษากับอาหาร

ผมว่ามันมีส่วนที่สัมพันธ์กันอยู่นะ
ภาษาไทยที่มีตัวอักษรเยอะแยะมากมาย อาหารไทยก็มีเครื่องปรุงเยอะแยะมากมายเช่นกัน ประโยคภาษาไทยจะเขียนเรียงกันไม่มีเว้นวรรค ก็เหมือนเวลาที่เรากินข้าว เราก็มีกับข้าวหลากหลายชนิดที่เราสามารถกินไปพร้อมๆกันได้ (บางทีก็กินขนมกะข้าวได้อีกต่างหาก)
แต่อย่างภาษาอังกฤษที่ประโยคของเค้าจะมีการแบ่งช่องว่างอยู่ตลอด เวลาเค้ากินอาหารเค้าก็กินอยู่จานเดียวนั่นแหละ หมดแล้วก็ถึงจะสั่งใหม่ หรือไปกินอย่างอื่น
อย่างอาหารญี่ปุ่นกับจีนจะมีพวกเส้นก๋วยเตี๋ยวซะหลายอย่าง ตัวหนังสือของเค้าก็เลยเป็นเส้นๆไม่ค่อยจะมีพวกหัวกลมๆแบบอักษรไทย แต่ญี่ปุ่นอาจจะกินเส้นน้อยกว่าคนจีน ตัวหนังสือเลยมีเส้นน้อยกว่า
หรือตัวหนังสือของเกาหลีที่จะมีช่องสี่เหลี่ยมเยอะเลย ก็เหมือนกับที่เค้าจะมีกิมจิกินหลากหลายชนิดเวลาเค้ากินอาหาร

หรืออย่างตัวหนังสือฝรั่งเศสที่จะมีหางมีหัวประหลาดๆโผล่มา ก็คล้ายกับการตบแต่งอาหารของเค้า ที่จะมีไอ้นั่นไอ้นี่มาเสริมให้ดูสวยงาม

สระและวรรณยุคของไทยก็น่าจะมีส่วนที่บอกได้ว่าอาหารของเรานั้นมีหลากหลายรสชาติมาก ทั้งเปรี้ยวจี๊ด หวาน เค็ม เผ็ด มีทุกรส
แต่ของฝรั่งก็จะเรียบๆ รสก็เลยไม่จัดจ้านอะไร

แล้วภาษาไทยก็ยังมีลักษณะการเขียนที่วนไปมา ทำให้อาหารของเรามีการปรุงที่ลึกล้ำกว่าอาหารฝรั่ง ที่เขียนแบบเรียบง่ายมาก
อย่างของจีนที่อาหารเค้าก็จะมีซอสปรุงรสแบบต่างๆเยอะแยะ ตัวหนังสือก็เลยจะยุ่งๆหน่อย
ของญี่ปุ่นนี่ก็เขียนง่ายๆ มีไม่กี่เส้นก็เป็นตัวนึงละ อาหารหลายอย่างก็เลยดูง่ายๆเช่นข้าวปั้นต่างๆ

มีใครนึกอย่างอื่นออกอีกบ้างครับ มาช่วยกันสนับสนุนวิชามั่วศาสตร์ศาสตร์กันหน่อยสิครับ :P