เสียดายของ

เมื่อก่อนเวลาผมเห็นใครเค้าเอาของที่เค้าไม่ใช้แล้วไปทิ้ง ผมจะรู้สึกสงสัยเสมอว่า โอ้โห ทิ้งไปได้ยังไงเนี่ย เสียดายของเนอะ
ยิ่งมาเรียนอเมริกานี่ยิ่งเห็นได้บ่อย ที่ฝรั่งเค้ามักจะเอาของต่างๆไปทิ้งที่ถังขยะ มีหลากหลายมาก แล้วก็จะมีคนอีกกลุ่มที่จะคอยไปเก็บเอามาใช้ ผมเองก็เคยคิดจะไปเก็บมาเหมือนกัน แต่บางทีสภาพมันก็ไม่ไหวแล้วจริงๆ เลยไม่ได้เก็บมา หรือเค้าอาจจะเอาของที่เค้าไม่ใช้แล้วไปบริจาคให้กับร้านต่างๆ เช่น GoodWill แต่ก่อนผมก็นิยมที่จะไปเดินดูของที่นี่อยู่บ่อยๆ เพราะราคาไม่แพงนัก และมักจะมีของแปลกๆเสมอ
แต่พอช่วงหลังมานี่ หลังจากที่ฟังธรรมะของพระพุทธเจ้าที่คุณฐิตินาถ นำมาบอก ก็เลยทำให้รู้สึกได้ว่า เออ ของทั้งหลายที่เราจะเก็บมันเอาไว้เนี่ย มันไม่ได้สร้างความสุขอะไรให้เราเลยนะ กลับสร้างแต่ทุกข์ ดังนั้นที่คนอื่นเค้าเอาของเหล่านั้นที่เค้าอาจจะเห็นว่ามันก่อทุกข์ก่อโทษให้กับเขา เขาก็เลยเอามันมาทิ้งได้อย่างไม่เสียดาย
ช่วงนี้ผมก็เป็นคล้ายๆพวกเขา คือไม่ค่อยเสียดายของที่เราไม่ได้ใช้ เคยซื้อเก็บๆไว้ เพราะคิดว่าอาจจะได้ใช้ เพราะตอนนั้นมันลดราคาพอดีซื้อไว้ก่อนละกัน
แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยได้ใช้เลย แล้วผมก็ต้องหาตู้หาชั้นมาเก็บของพวกนี้ทั้งๆที่ไม่เคยได้ใช้เลย
มองดูแล้วไม่ต่างอะไรกับคนโง่ และคนบ้า
ต้องเสียทั้งเงินไปซื้อมันมา แล้วยังต้องหาที่เก็บมัน ทำให้ห้องที่เล็กยิ่งคับแคบเข้าไปอีก
แม้ของสิ่งนั้นมันจะลดราคาเหลือแค่ ๑ ใน ๑๐ ของราคาเดิม แต่ถ้าเทียบกับการที่เราไม่ต้องเสียเงินไปซื้อมันแล้ว แม้ราคาเพียงบาทเดียวก็ไม่คุ้มที่จะเสีย
แล้วฝรั่งเค้าจะมีประโยคที่บอกว่า "At a good bargain, think twice!"
จริงอย่างเค้าว่า
เมื่อก่อนนี้ผมจะชอบมากพวกร้านเช่น Dollar tree เพราะอะไรๆก็แค่เหรียญเดียว แต่ก่อนมีโอกาสแวะต้องได้อะไรติดไม้ติดมือออกมาเสมอ เพราะมันดูแล้วราคาถูก แต่ถ้าเราไม่ซื้อย่อมถูกกว่า
แต่เราคงจะไม่รู้สึกตรงนี้ได้เลย ถ้าเราขาดสติและปัญญาที่จะคิดใคร่ครวญถึงผลดีผลเสียที่จะตามมา