ของทุกอย่างมีไว้ใช้

* * * โพสต์นี้ไม่เหมาะสำหรับคนที่ชอบสะสมนะครับ * * *

ผมคิดว่าข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ มีไว้เพื่อใช้เท่านั้น ไม่ได้มีเอาไว้สะสม
แต่เราไปให้ค่ากับมันเอง เราก็เลยคิดว่ามันมีค่า(ทั้งทางร่างกายและจิตใจ) แล้วพอมีคนอื่นให้ค่ากับมันมากขึ้นๆด้วย มันก็เลยยิ่งดูมีค่ามากขึ้นตามไปด้วย ทั้งๆที่จริงๆแล้วมันไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากตอนแรกที่เราสร้างมันขึ้นมาเลย

ถ้าเราเอาข้าวของเครื่องใช้ต่างๆมาสะสมไว้ วันใดวันนึง มันก็จะต้องเสื่อมสภาพและพังลงไป ต่อให้เราเก็บรักษามันดีแค่ไหนก็ตาม ไม่มีอะไรยั่งยืนอย่างแท้จริง

แล้วเราจะไปบ้าสะสมมันทำไมให้มันรกชีวิตเรา

สร้างสรรค์ หรือ ทำลาย

เราสร้างรถยนต์ขึ้นมาเพื่อให้เราเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวก
แต่เราสร้างมลพิษให้กับโลกใบนี้มากเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

เราสร้างถนนหนทางให้พวกเราเดินทางไปไหนมาไหนได้ง่าย
แต่เราต้องทำลายป่า ตัดต้นไม้ เจาะภูเขา ไปไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

เราสร้างบ้านหลังใหญ่โตเพียงเพื่ออยู่อาศัยกันเพียงไม่กี่คน

เราสร้างเครื่องมือสื่อสารที่ยอดเยี่ยม เราติดต่อหากันได้ทุกที่ทุกเวลา
แต่เรากลับไม่ค่อยมีเวลาที่จะอยู่ด้วยกัน

เราสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกสารพัดอย่าง จนเราทำอะไรได้เองน้อยลงทุกที

เราขวนขวายหาความรู้ใส่ตัวมากมาย แต่เรากลับไม่เคยเข้าใจตัวเราเองเลย

รถของข้าใครอย่าแตะ

ดูรายการที่เค้าเอาคนที่มีปัญหากันมาขึ้นศาลโดยมีผู้พิพากษาคอยให้การตัดสิน
ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ยอมกัน ทั้งคู่ก็บอกว่าอีกฝ่ายพูดไม่จริง ทั้งๆที่เรื่องมันก็แค่เปิดประตูมาโดนรถอีกคันนึงเป็นรอย เถียงกันแทบเป็นแทบตาย
หลังจากที่ผมเริ่มได้คิดแล้วว่าอะไรๆก็ไม่ใช่ของเรา ผมเลยมองเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องตลกไปเลย ทำไมเราจะต้องมาเสียเวลาขึ้นโรงขึ้นศาล มาเสียอารมณ์ ทำให้จิตใจใฝ่ไปในทางไม่ดี
ทั้งๆที่รถเราวันนึงมันก็ต้องพังลงไป ไม่มีอะไรยั่งยืนอยู่ได้ตลอดกาล
ทำไมเราไม่มองว่าดีแค่ไหนแล้วที่รถพัง ไม่ใช่ตัวเราที่บาดเจ็บ เราไม่เจ็บไม่ป่วย วันนึงถ้าเราขยันทำงานเก็บเงิน เราก็มีเงินซื้อรถใหม่ได้อีกเรื่อยๆ
เรามัวแต่ไปยึดไปติดกับสิ่งของว่ามันเป็นของเรา ต้องอยู่กับเรา ห้ามพังห้ามเสีย ห้ามไม่ให้ใครมาทำมันพัง
ทั้งๆที่วันนึงมันก็ต้องถึงเวลาที่มันพังอยู่ดี ต่อให้เราเก็บรักษามันดีแค่ไหนก็ตาม
เราสู้เอาเวลาที่จะไปหมกมุ่นกับสิ่งของที่ตายไปก็เอาไปไม่ได้ มาศึกษาหาความจริงของโลกนี้ไม่ดีกว่าหรือ

ของน้อยลง ความสุขกลับมากขึ้น

วันนี้ฟังธรรมะ(อีกแล้ว) เรื่องเกี่ยวกับความไม่มีตัวไม่มีตน พอฟังแล้วเอามาคิดตาม มันเริ่มเชื่ออย่างนั้น
เราทำทุกอย่างเพื่อมาสังเวยให้กับร่างกายนี้ที่เราคิดว่าเป็นของเรา
เรากินอาหารอร่อยๆ นั่งนอนในที่นุ่มๆ เราสระผมแต่งผมให้ดูหล่อสวย เราหาเสื้อผ้าสวยๆแพงๆมาใส่ เราทุ่มเทแรงกายแรงใจของเราหาเงินหาทองซื้อนั่นซื้อนี่มาปรนเปรอร่างกายที่เราหลงนักหลงหนา

สุดท้าย เราก็ต้องทิ้งมันไป ...

มันคุ้มกันเหรอ ...

ผมเริ่มคิดว่ามันไม่คุ้มแล้วล่ะที่จะใช้เวลาไปกับร่างกายที่มันไม่ใช่ของเราเสียจนไม่มีเวลาให้กับจิตใจที่เป็นตัวตนเราจริงๆ

ผมเริ่มทิ้งของขายของหรือบริจาคของต่างๆมากขึ้นเรื่อยๆ (แต่ก่อนผมเป็นคนบ้าสมบัติ เห็นอะไรเก็บหมด) ของที่เคยมีหายไปเยอะมาก จนแทบไม่น่าเชื่อ ผมเคยถ่ายวีดีโอและรูปภาพห้องของตัวเองเก็บไว้ ช่วงปลายปีที่แล้ว เอากลับมาดูแล้วตกใจกับความบ้าของตัวเอง มันรกเสียจนหาอะไรไม่เจอ

เมื่อก่อนผมต้องเสียเวลาวันละมากๆไปกับสิ่งของที่ผมเก็บสะสมเอาไว้ ผมวางมันไว้แทบทุกจุดที่จะวางได้ ไม่มีที่เหลือให้หายใจกันเลย เรื่องทำความสะอาดเหรอครับ ลืมไปได้เลย ถ้าคิดจะทำทีนึงก็ต้องใช้เวลากันมากกว่าหนึ่งวันแน่ๆ

มาวันนี้แม้ของของผมยังคงมีอยู่ แต่มันไม่เยอะแยะเหมือนกับตอนนั้นแล้ว
เมื่อก่อนนี้ผมคิดว่า ถ้าผมมีไอ้นั่นมีไอ้นี่แล้วจะทำให้ผมมีความสุขขึ้นมาได้ มันไม่จริงเลยสักนิด
ในเวลาที่ผมได้สิ่งที่ผมต้องการมา มันมีความสุขในวินาทีนั้นเท่านั้นเอง จากนั้นความต้องการของผมก็จะเข้ามาใหม่อีก เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่มีจบสิ้น และไม่มีวันที่จะเติมความต้องการของผมให้เต็มได้
แต่พอเรารู้ว่าปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่ความต้องการที่มันมากเกินความพอดี แล้วเราหยุดมันซะได้ ความต้องการลดลง เราก็ไม่ต้องเหนื่อยไขว่คว้า
เรามีเวลาอยู่กับตัวเราเองจริงๆมากขึ้น มีเวลาที่จะได้ฟังได้เรียนรู้สิ่งที่ดีดีที่เป็นประโยชน์กับเราจริงๆมากขึ้น
ชีวิตก็มีความสุขอย่างแท้จริง

หรือเราเกิดมาเพื่อช่วยเหลือกัน?

ผมก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร
ได้ดูซีรี่ส์เรื่อง Heroes ทางช่อง nbc (ผมติดเรื่องนี้มากเลยทีเดียว) ที่เป็นเรื่องราวของคนธรรมดาๆ ที่อยู่ๆ แต่ละคนก็มีความสามารถพิเศษแปลกๆเกิดขึ้นมา เช่น หยุดเวลาได้ บินได้ บาดแผลหายเองได้ เป็นต้น
ก็ยิ่งรู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมีเหตุมีผลของมัน
มนุษย์เรา หรือ สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย ก็น่าจะเกิดขึ้นมาเพื่อทำอะไรสักอย่าง

ผมเกิดความคิดขึ้นมาว่า หรือว่าเราจะเกิดขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือกัน?

คือช่วยสิ่งมีชีวิตด้วยกัน ช่วยให้อีกชีวิตอยู่รอดปลอดภัย ไม่ทำร้ายกัน เห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน

พอคิดแบบนี้ปุ๊บ มันเกิดความรู้สึกแปลกๆ คือรู้สึกสบายใจแบบบอกไม่ถูก นี่แค่คิดเองนะ แล้วถ้าทำจริงๆ มันจะเกิดผลทางใจขนาดไหน

ผมคงต้องเริ่มทำตามความคิดนี้ดู มันน่าจะให้ผลที่วิเศษทีเดียว