แหวนที่นิ้วนางมือซ้าย

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบใส่แหวนเอาซะเลย เคยต้องใส่แหวนอยู่พักนึง เพราะเคยมีคนซื้อมา(บังคับ)ให้ใส่ จริงๆเค้าตั้งใจให้ผมใส่ที่นิ้วนางมือขวา แต่ผมขอเป็นนิ้วก้อยมือขวาแทน ใส่อยู่พักนึงจนนิ้วเป็นรอยแหวน(คงเพราะผมอ้วนขึ้น) พอเลิกใส่ก็รู้สึกกลับมาเหมือนเดิม เป็นอิสระอีกครั้ง แต่กว่ารอยแหวนจะหายไปก็นานเหมือนกัน
ผมยังคิดว่า นี่ถ้าผมเกิดแต่งงานขึ้นมา ผมจะขอไม่ใส่แหวนได้ไหมนะ ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ดูเป็นคนโสด แต่เป็นความรู้สึกอึดอัดนิ้วมากกว่า
ผมรู้สึกว่าเรื่องแหวนที่นิ้วนางมือข้างซ้ายนี่ผู้หญิงจะให้ความสำคัญมากทีเดียว แต่ผมว่าใจสำคัญกว่า ผูกพันธ์ที่ใจ ไม่เห็นจะต้องมีสัญลักษณ์อะไรมาแทน

ยุ่งยากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ได้เขียนซะนานเลย วันนี้ไปหยิบหนังเก่ามาดู James Bond Golden Eye
ดูแล้วก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เพราะจำได้ว่าสมัยที่มันออกมาในยุคนั้น เป็นหนังที่ตื่นตาตื่นใจมาก เพราะเทคนิคต่างๆทันสมัยสุดๆ วิธีการเอาตัวรอดของ Bond ก็ดูแล้วเหลือเชื่อ และก็อดทึ่งไม่ได้
แต่มาในวันนี้ทำไมดูแล้วรู้สึกมันง่ายจัง ผมคิดว่าเป็นเพราะผมเคยดูมาแล้วทีนึง จึงไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้เห็นครั้งแรก และอาจจะเป็นเพราะหนังสมัยนี้ หรือแม้กระทั่งละครก็ต่างสร้างสรรค์เนื้อเรื่องออกมาอย่างแยบยล คิดแล้วคิดอีก ดูแล้วทึ่งสุดๆ
ซึ่งดูๆแล้วหนังแอคชั่นที่จะทำออกมาจะต้องสรรหาแนวทางใหม่ๆ ที่ยากขึ้น เหลือเชื่อมากขึ้น ยุ่งยากมากขึ้น มานำเสนอ
ผมว่ามันเหมือนๆกับชีวิตมนุษย์เราที่นับวันจะยิ่งยุ่งยากวุ่นวายขึ้นทุกวัน
เราคิดค้นเครื่องไม้เครื่องมือใหม่ๆขึ้นมาเพื่อทำให้เราสะดวกสบายมากขึ้น แต่ทำไมชีวิตเรากลับดูวุ่นวายมากขึ้นตามไปด้วย

เราเดินทางด้วยเท้า แล้วเราก็คิดค้นจักรยาน รถยนต์ เครื่องบิน ทำให้เราเดินทางได้เร็วมากขึ้น
แต่เรากลับไม่เคยรู้สึกว่ามันเร็วพอ เราอยากที่จะเดินทางได้เร็วขึ้นๆๆ เราจินตนาการว่าสักวันหนึ่งเราจะมีเครื่องมือที่ทำให้เราเคลื่อนย้ายมวลสารจากอีกที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งได้ในพริบตา
ถ้าเราสร้างเครื่องมือนั้นขึ้นมาได้จริง เราจะพอใจกับมันไหมนะ?
เราจะมีชีวิตที่วุ่นวายขนาดไหนกัน

ผมรู้สึกว่ายิ่งเราเดินทางไปได้ไกลมากขึ้นๆ เราก็ยิ่งจะรู้จักสิ่งรอบข้างน้อยลง

เราพยายามตามหาสิ่งที่เราคิดว่าดีกว่า เหมาะสมกับเรามากกว่า แต่เรากลับไม่พยายามปรับตัวให้เข้ากับสิ่งที่เรามีอยู่