ของน้อยลง ความสุขกลับมากขึ้น

วันนี้ฟังธรรมะ(อีกแล้ว) เรื่องเกี่ยวกับความไม่มีตัวไม่มีตน พอฟังแล้วเอามาคิดตาม มันเริ่มเชื่ออย่างนั้น
เราทำทุกอย่างเพื่อมาสังเวยให้กับร่างกายนี้ที่เราคิดว่าเป็นของเรา
เรากินอาหารอร่อยๆ นั่งนอนในที่นุ่มๆ เราสระผมแต่งผมให้ดูหล่อสวย เราหาเสื้อผ้าสวยๆแพงๆมาใส่ เราทุ่มเทแรงกายแรงใจของเราหาเงินหาทองซื้อนั่นซื้อนี่มาปรนเปรอร่างกายที่เราหลงนักหลงหนา

สุดท้าย เราก็ต้องทิ้งมันไป ...

มันคุ้มกันเหรอ ...

ผมเริ่มคิดว่ามันไม่คุ้มแล้วล่ะที่จะใช้เวลาไปกับร่างกายที่มันไม่ใช่ของเราเสียจนไม่มีเวลาให้กับจิตใจที่เป็นตัวตนเราจริงๆ

ผมเริ่มทิ้งของขายของหรือบริจาคของต่างๆมากขึ้นเรื่อยๆ (แต่ก่อนผมเป็นคนบ้าสมบัติ เห็นอะไรเก็บหมด) ของที่เคยมีหายไปเยอะมาก จนแทบไม่น่าเชื่อ ผมเคยถ่ายวีดีโอและรูปภาพห้องของตัวเองเก็บไว้ ช่วงปลายปีที่แล้ว เอากลับมาดูแล้วตกใจกับความบ้าของตัวเอง มันรกเสียจนหาอะไรไม่เจอ

เมื่อก่อนผมต้องเสียเวลาวันละมากๆไปกับสิ่งของที่ผมเก็บสะสมเอาไว้ ผมวางมันไว้แทบทุกจุดที่จะวางได้ ไม่มีที่เหลือให้หายใจกันเลย เรื่องทำความสะอาดเหรอครับ ลืมไปได้เลย ถ้าคิดจะทำทีนึงก็ต้องใช้เวลากันมากกว่าหนึ่งวันแน่ๆ

มาวันนี้แม้ของของผมยังคงมีอยู่ แต่มันไม่เยอะแยะเหมือนกับตอนนั้นแล้ว
เมื่อก่อนนี้ผมคิดว่า ถ้าผมมีไอ้นั่นมีไอ้นี่แล้วจะทำให้ผมมีความสุขขึ้นมาได้ มันไม่จริงเลยสักนิด
ในเวลาที่ผมได้สิ่งที่ผมต้องการมา มันมีความสุขในวินาทีนั้นเท่านั้นเอง จากนั้นความต้องการของผมก็จะเข้ามาใหม่อีก เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่มีจบสิ้น และไม่มีวันที่จะเติมความต้องการของผมให้เต็มได้
แต่พอเรารู้ว่าปัญหาที่แท้จริงอยู่ที่ความต้องการที่มันมากเกินความพอดี แล้วเราหยุดมันซะได้ ความต้องการลดลง เราก็ไม่ต้องเหนื่อยไขว่คว้า
เรามีเวลาอยู่กับตัวเราเองจริงๆมากขึ้น มีเวลาที่จะได้ฟังได้เรียนรู้สิ่งที่ดีดีที่เป็นประโยชน์กับเราจริงๆมากขึ้น
ชีวิตก็มีความสุขอย่างแท้จริง