วิทยาการทำลายทักษะ

ผมหมายถึงอุปกรณ์ต่างๆที่มนุษย์คิดค้นขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวกในชีวิตประจำวันน่ะครับ
ผมว่ามันก็ดีนะครับที่ทำให้เราทำอะไรได้สะดวกง่ายดายขึ้น แต่เราก็สูญเสียทักษะในสิ่งนั้นๆไป อย่างเช่น เครื่องคิดเลข ที่สมัยนี้มีอยู่ในอุปกรณ์หลากหลายชนิด แม้แต่โทรศัพท์มือถือ มันทำให้เราคิดเลขง่ายๆกันไม่ได้ซะละ จะหารค่าอาหารกันทีก็หยิบมันขึ้นมาคำนวณ ทั้งๆที่ถ้าเราใช้สมองคำนวณมันเร็วกว่าด้วยซ้ำไป แต่เราก็ชอบที่จะพึ่งพาอุปกรณ์พวกนี้มากกว่า
หรือพวกเครื่องเหลาดินสอ ที่ทำให้ผมคิดที่จะเขียนหัวข้อนี้ไว้ เพราะผมหยิบกล่องดินสอขึ้นมาดู ก็เห็นดินสอที่ผมเหลาด้วยคัทเตอร์ และบางส่วนที่เหลาด้วยเครื่อง ซึ่งตอนเรียนที่ศิลปากร ผมและเพื่อนๆพยายามเรียนรู้การเหลาดินสอจากเพื่อนคนที่เหลาเก่งๆ ซึ่งมันเป็นทักษะหนึ่งของศิลปะเลยนะผมว่า มันเหมือนกับการแกะสลักอะไรแบบนี้เลย
แต่พอมาเรียนที่อเมริกา เค้าจะมีเครื่องเหลาดินสอเอาไว้ให้เลยในห้องที่มีการวาดต่างๆ ผมก็สังเกตว่าฝรั่งเค้าใช้กันเป็นสิ่งปกติ เรียกว่าถ้ามันเจ๊งขึ้นมาทีนี่อาจจะวาดกันต่อไม่ได้เลยทีเดียว
ผมเลยรู้สึกว่าเรากำลังพึ่งพาสิ่งอำนวยความสะดวกกันมากไปหรือเปล่านะ
ผมมองเผื่อๆไว้น่ะครับ ว่าถ้าวันใดที่โลกเราเกิดภัยพิบัติใหญ่ขึ้นมา เราไม่มีไฟฟ้าใช้ เราจะต้องตายกันหมดเลยหรือเปล่า ยิ่งบรรดาคนในเมืองที่ชีวิตประจำวันพึ่งพาแต่อุปกรณ์ที่ใช้ไฟฟ้าจะเป็นยังไง
ผู้คนในชนบทคงจะไม่ลำบากนัก เพราะเค้ามีทักษะการอยู่รอดในชีวิตด้วยเครื่องไม้เครื่องมือง่ายๆ
ผมยังอยากไปใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัดที่ห่างไกลความเจริญ ไปเรียนรู้การใช้ชีวิต และทักษะต่างๆในการเอาชีวิตรอด เพื่อความไม่ประมาทในชีวิต เพราะเราเองไม่มีทางรู้เลยว่าวันใดเราจะต้องขาดอุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่างๆที่เราใช้อยู่จนเป็นเรื่องปกติของชีวิต