ไดอารี่

วันนี้ไปหยิบไดอารี่ที่ผมเคยเขียนเอาไว้มาอ่าน เป็นไดอารี่ที่เขียนยาวนานมาก คือตั้งแต่ตอนปี ๒๕๔๑ จนถึงปัจจุบัน
เมื่อก่อนผมจะใช้ไดอารี่ที่มีบอกวันที่ แต่หลายครั้งที่ขี้เกียจเขียนจนกลายเป็นหน้าที่เขียนว่า "ลืม" ซึ่งพอกลับมาอ่านแล้วไม่ชอบเอาซะเลย
ตอนหลังเลยหาสมุดที่ไม่ใช่ไดอารี่มาเขียนเป็นไดอารี่แทน ซึ่งก็ทำให้มีอิสระในการเขียนมากขึ้น เพราะจะไม่มีหน้าว่างๆเหมือนก่อน และไม่มีการจำกัดเนื้อที่ในแต่ละวัน จะเขียนไปสามหน้าสี่หน้าก็ได้ ซึ่งผมชอบมากๆ

พออ่านดูตั้งแต่ต้นก็ทำให้ภาพความทรงจำเดิมๆมันย้อนกลับเข้ามาพร้อมๆกับอารมณ์ความรู้สึกในขณะนั้น ลายมือหวัดๆที่เขียนลงไปมันก็มีเอกลักษณ์ที่บอกถึงความรู้สึกได้ดีทีเดียว

เหตุการณ์หลายๆอย่างที่จางหายไปจากความทรงจำ ผู้คนที่ผมเคยพบเจอ ทุกคนกลับเข้ามามีชีวิตในความทรงจำของผมอีกครั้ง
ได้เห็นความคิดของตัวเองที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยสิ่งต่างๆมากมาย มันค่อยๆลดทอนลงเรื่อยๆ จากรูปแบบที่ยุ่งเหยิง สีสันที่มากมาย ถูกขัดเกลาให้เรียบง่ายและกลมกลืนกันมากขึ้น

ผมเริ่มเขียนไดอารี่เล่มแรกตอนที่อยู่ประถม ๖ จำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงชีวิตที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก จากเด็กบ้านนอก เข้ามาสู่ชีวิตในเมืองหลวงที่วุ่นวาย

จนมาถึงเล่มที่สองและเล่มที่สามในเวลาที่ต่อเนื่องกัน จนมาถึงเล่มปัจจุบันที่ยังไม่หมด
และก็มาเขียนลง Blogger.com ที่เปลี่ยนจากรูปแบบเดิมๆไปอย่างสิ้นเชิง
ความคิดต่างๆถูกเปิดเผยออกสู่สาธารณะ มีพี่ๆเพื่อนๆน้องๆที่น่ารักเข้ามาร่วมออกความคิดเห็นกัน จนเป็นอีกสังคมนึงของผมในโลกออนไลน์

ผมว่าการเขียนบันทึกเป็นสิ่งที่ดีมากๆเลยครับ แม้ในวันนี้มันจะดูเป็นเรื่องราวไร้สาระในชีวิต ที่ดูไม่น่าจะมีประโยชน์ แต่ผมเชื่อว่าวันนึงมันจะกลายเป็นฐานข้อมูลอันล้ำค่าให้กับย่างก้าวของชีวิตในอนาคตทีเดียว