มูลค่าตามความพึงพอใจ

ผมคิดอยู่หลายๆครั้งว่าอยากจะทำงานในแบบที่ไม่มีราคากำหนดตายตัวลงไป
อยากจะให้มูลค่าของมันเป็นไปตามความพึงพอใจของผู้ว่าจ้าง

ผมเคยรับงานจ๊อบเล็กๆมาทำหลายครั้ง และทุกครั้งผมก็ไม่สามารถที่จะกำหนดราคาลงไปได้ ผมมักจะถามกับลูกค้าเสมอว่า คุณคิดว่ามันเท่าไหร่ ซึ่งทุกครั้งผมไม่เคยต่อรองราคา
ผมค่อนข้างชอบรูปแบบการทำงานลักษณะนี้ เพราะสบายใจดี ผมไม่ชอบมาวุ่นวายใจกับเรื่องเงินๆทองๆนัก
เมื่อก่อนเงินทองเป็นสิ่งจำเป็นมากสำหรับชีวิตผม เพราะผมเห็นอะไรก็อยากจะซื้อไปหมด ยิ่งบรรดาของเล่นทั้งหลายยิ่งชอบมาก
แต่พอมาตอนนี้เลิกบ้าของเล่นแล้ว เลยไม่รู้จะเอาเงินทองมากมายไปทำอะไร
การได้ทำงานที่ตัวเองรักและชื่นชอบในผลงานที่ออกมา แล้วถ้ายิ่งลูกค้าชอบมันด้วย ผมว่านั่นก็เป็นรางวัลในการทำงานของผมแล้ว

ผมไม่ใช่คนที่เก่งอะไร ดังนั้นการที่ใครจะมาเห็นและชื่นชอบในผลงานของผม ผมก็พอใจแล้ว

แต่ผมไม่รู้ว่าถ้าทำงานในลักษณะที่จ่ายตามความพึงพอใจนั้น จะทำให้ระบบมันเสียหรือเปล่า แต่ผมก็ยังเชื่อมั่นว่าถ้าทำงานด้วยความสุขใจแล้วผลงานที่ออกมามันก็จะแสดงให้เห็นถึงความสุขที่แฝงลงไปในงาน

ถ้างานสักชิ้นนึงมีค่ากับคนนึงคิดเป็น 5% ของรายได้ต่อเดือน ถ้าเขามีเงินเดือน ๑ หมื่นบาท งานชิ้นนั้นก็น่าจะมีราคา ๕๐๐ บาท นั่นคือความรู้สึกที่เค้ามองค่างานนั้นๆ แต่กับอีกคน ๕๐๐ บาท อาจจะเป็น 30% ของเงินเดือนเค้าเลยก็เป็นได้

ผมเลยมองดูว่างานศิลปะน่าจะวัดที่ความพึงพอใจส่วนตัวมากกว่าที่จะตีเป็นมูลค่าตายตัว

ผลงานศิลปะน่าจะเป็นสิ่งที่ทุกคนที่มองเห็นคุณค่าและให้มูลค่าของมันเป็นจำนวนเงินตามที่เขาเห็นว่ามันเหมาะสม
มากกว่าที่งานศิลปะจะเป็นเครื่องแสดงความมีระดับในบ้านของคนรวยๆเท่านั้น

ล่าสุดมีเพื่อนบ้านมาขอให้ช่วยวาดรูป มาลิลิน มอนโร ให้หน่อย ผมเลยคิดว่าเหมาะละ เริ่มทดลองการขายงานในลักษณะที่ผมอยากดีกว่า เค้าก็เลยให้มา $10 ครับ ซึ่งก็เป็นราคาที่ผมไม่ได้คาดคิดไว้ (ทีแรกจะไม่คิดเงินเค้านะเนี่ย แต่ไหนๆก็ไหนๆ ขอทดลองดูหน่อยละกัน) ซึ่งดูเค้าก็ชอบใจในผลงานผมไม่ใช่น้อยเล้ย (แม้ว่าผมจะยังคงไม่พอใจกับมันเท่าที่ควร)