แหวนที่นิ้วนางมือซ้าย

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบใส่แหวนเอาซะเลย เคยต้องใส่แหวนอยู่พักนึง เพราะเคยมีคนซื้อมา(บังคับ)ให้ใส่ จริงๆเค้าตั้งใจให้ผมใส่ที่นิ้วนางมือขวา แต่ผมขอเป็นนิ้วก้อยมือขวาแทน ใส่อยู่พักนึงจนนิ้วเป็นรอยแหวน(คงเพราะผมอ้วนขึ้น) พอเลิกใส่ก็รู้สึกกลับมาเหมือนเดิม เป็นอิสระอีกครั้ง แต่กว่ารอยแหวนจะหายไปก็นานเหมือนกัน
ผมยังคิดว่า นี่ถ้าผมเกิดแต่งงานขึ้นมา ผมจะขอไม่ใส่แหวนได้ไหมนะ ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ดูเป็นคนโสด แต่เป็นความรู้สึกอึดอัดนิ้วมากกว่า
ผมรู้สึกว่าเรื่องแหวนที่นิ้วนางมือข้างซ้ายนี่ผู้หญิงจะให้ความสำคัญมากทีเดียว แต่ผมว่าใจสำคัญกว่า ผูกพันธ์ที่ใจ ไม่เห็นจะต้องมีสัญลักษณ์อะไรมาแทน

ยุ่งยากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ได้เขียนซะนานเลย วันนี้ไปหยิบหนังเก่ามาดู James Bond Golden Eye
ดูแล้วก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เพราะจำได้ว่าสมัยที่มันออกมาในยุคนั้น เป็นหนังที่ตื่นตาตื่นใจมาก เพราะเทคนิคต่างๆทันสมัยสุดๆ วิธีการเอาตัวรอดของ Bond ก็ดูแล้วเหลือเชื่อ และก็อดทึ่งไม่ได้
แต่มาในวันนี้ทำไมดูแล้วรู้สึกมันง่ายจัง ผมคิดว่าเป็นเพราะผมเคยดูมาแล้วทีนึง จึงไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้เห็นครั้งแรก และอาจจะเป็นเพราะหนังสมัยนี้ หรือแม้กระทั่งละครก็ต่างสร้างสรรค์เนื้อเรื่องออกมาอย่างแยบยล คิดแล้วคิดอีก ดูแล้วทึ่งสุดๆ
ซึ่งดูๆแล้วหนังแอคชั่นที่จะทำออกมาจะต้องสรรหาแนวทางใหม่ๆ ที่ยากขึ้น เหลือเชื่อมากขึ้น ยุ่งยากมากขึ้น มานำเสนอ
ผมว่ามันเหมือนๆกับชีวิตมนุษย์เราที่นับวันจะยิ่งยุ่งยากวุ่นวายขึ้นทุกวัน
เราคิดค้นเครื่องไม้เครื่องมือใหม่ๆขึ้นมาเพื่อทำให้เราสะดวกสบายมากขึ้น แต่ทำไมชีวิตเรากลับดูวุ่นวายมากขึ้นตามไปด้วย

เราเดินทางด้วยเท้า แล้วเราก็คิดค้นจักรยาน รถยนต์ เครื่องบิน ทำให้เราเดินทางได้เร็วมากขึ้น
แต่เรากลับไม่เคยรู้สึกว่ามันเร็วพอ เราอยากที่จะเดินทางได้เร็วขึ้นๆๆ เราจินตนาการว่าสักวันหนึ่งเราจะมีเครื่องมือที่ทำให้เราเคลื่อนย้ายมวลสารจากอีกที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งได้ในพริบตา
ถ้าเราสร้างเครื่องมือนั้นขึ้นมาได้จริง เราจะพอใจกับมันไหมนะ?
เราจะมีชีวิตที่วุ่นวายขนาดไหนกัน

ผมรู้สึกว่ายิ่งเราเดินทางไปได้ไกลมากขึ้นๆ เราก็ยิ่งจะรู้จักสิ่งรอบข้างน้อยลง

เราพยายามตามหาสิ่งที่เราคิดว่าดีกว่า เหมาะสมกับเรามากกว่า แต่เรากลับไม่พยายามปรับตัวให้เข้ากับสิ่งที่เรามีอยู่

ความเข้าใจ

รัก โลภ โกรธ หลง ล้วนทำให้เกิดทุกข์
ผมเลยมาคิดว่า ชีวิตคู่อาจจะไม่จำเป็นต้องมีความรักก็น่าจะได้ คืออยู่กันด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกัน
ถ้ารักมันอาจจะก่อให้เกิดความทุกข์ขึ้นมาได้ แต่ความเข้าใจ จะไม่ทำให้เกิดทุกข์ เพราะเราจะไม่ได้รู้สึกถึงการเป็นเจ้าของ
ผมรู้สึกว่าทุกๆครั้งที่ผมรู้สึกรักใครขึ้นมา สุดท้ายจะมีความทุกข์ตามมาด้วยทุกครั้ง ยิ่งรักมากยิ่งทุกข์มาก
ความรักทำให้ผมอยากจะครอบครอง เกิดการตั้งความหวังว่าเค้าจะเป็นอย่างงั้นอย่างงี้ สุดท้ายพอมันไม่เป็นอย่างหวังมันก็ทุกข์
แต่ถ้าเราอาศัยความเข้าใจ เราก็จะไม่เกิดทุกข์เมื่อเขาไม่เป็นอย่างที่เราคิดไว้ เราจะรับกับมันได้ด้วยความเข้าใจ

ได้ดู My Neighbors the Yamadas แล้วรู้สึกดีมากๆ ชอบเรื่องราวในชีวิตของครอบครัวแบบนั้น แต่ละคนไม่ได้มีใครสมบูรณ์แบบซักอย่าง แต่ก็มีความสุขอย่างที่บอกไม่ถูก
ผมชอบตอนที่พ่อลืมเอาร่มมาจากบ้าน แล้วโทรศัพท์กลับไปบอกที่บ้านให้เอาร่มมาให้หน่อย ที่บ้าน แม่ ลูก ยาย เถียงกัน ไม่มีใครยอมไป สุดท้ายพ่อเลยบอกเดี๋ยวไปซื้อร่มคันใหม่ แม่บอก งั้นซื้อหมูมาด้วย
พอพ่อไปซื้อร่ม ในใจก็คงงอนเล็กๆ แต่ก็ยังไม่วายหยิบหมูติดมือมาด้วย
พอซื้อของเสร็จออกมาข้างนอก ฝนก็ยังตกอยู่ พ่อกางร่มเดินกลับบ้าน แล้วก็เจอกับ แม่ และลูกๆทั้งสองคนเดินมารับ พ่อก็ยื่นหมูให้แม่ แล้วก็เดินกลับบ้านพร้อมกันทั้งครอบครัว
ผมดูแล้วน้ำตาแทบเล็ด อบอุ่นแบบบอกไม่ถูก มันเป็นชีวิตที่เรียบง่าย แต่มีความสุขดีจริงๆ

ลูกบุญธรรม

ดาราฮอลลีวูดรับเด็กต่างชาติเป็นบุตรบุญธรรมกันเยอะมาก ในทีวีก็มีโฆษณาบอกถึงหนทางในการที่จะรับเด็กมาเป็นลูกบุญธรรม
ผมรู้สึกว่ามันเจ๋งมากเลย เพราะผมเห็นคนอเมริกันกว่าจะแต่งงานมีลูกก็อายุมากกันแล้ว โอกาสเสี่ยงในการที่ลูกจะไม่สมบูรณ์ก็มีสูงมาก แล้วประเทศที่เด็กเกิดมาแล้วพ่อแม่ทิ้งนี่ก็เยอะ อย่างในไทยผมเห็นออกข่าวแทบทุกวัน คลอดแล้วเอาไปทิ้ง เลี้ยงไม่ไหวเอาไปทิ้งมั่ง ไหนจะมีเรื่องทำแท้งอีก
จะว่าพ่อแม่พวกนั้นก็ได้ แต่ส่วนหนึ่งผมว่ามันมาจากสภาพสังคม สื่อต่างๆที่ออกมายั่วยุกิเลส แฟชั่นนุ่งน้อยห่มน้อยทั้งหลาย มันล้วนสร้างโอกาสเสี่ยงขึ้นมาทั้งนั้น
พอพลาดพลั้งตั้งท้องขึ้นมาก็ไม่มีปัญญาจะเลี้ยง เพราะลำพังตัวพ่อแม่ที่เป็นแค่นักศึกษาก็ยังเอาตัวไม่รอด
การที่จะยกลูกให้กับคนอื่น แม้จะเป็นการแก้ที่ปลายเหตุ แต่ผมว่ามันมีความสุขทุกฝ่าย
แล้วจุดที่ผมชอบอีกอย่างนึงคือโอกาสในการที่สร้างคนที่มีคุณภาพขึ้นมาในโลกนี้มันมีมากขึ้น ผมยังชอบโอกาสในความหลากหลายของเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่จะเกิดมากขึ้น เพราะผมเชื่อลึกๆว่ามนุษย์ทุกผิวพรรณเหมือนกัน และไม่สมควรที่จะถูกจัดเป็นตะวันออก-ตะวันตก, ขาว-ดำ-เหลือง, ผมหยิก-ผมตรง-ผมทอง-ผมดำ
ผมสังเกตดูแล้วลูกครึ่งมักจะหน้าตาดี นั่นมันคือความก้าวหน้าของเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือเปล่า(แม้ความงามจะไม่ทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่มันเหมือนกับการรวมแล้วมันดีขึ้น)

ช่วยจระเข้

เจอข่าวจระเข้เข้าไปติดในท่อแล้วออกไม่ได้ คนเลยต้องหาทางช่วยกันออกมายกใหญ่

ดูแล้วคิดสงสัยบางอย่างขึ้นมา ทำไมไม่ฆ่าจระเข้ซะหล่ะ แล้วดึงมันหรือหั่นมันออกมาเป็นชิ้นๆ แล้วดึงออกมาทีละชิ้นๆ

ดูแล้วผมซาดิสใช่ไหม ผมแค่สงสัยน่ะครับ เพราะทีหมู วัว ไก่ ปลา ยังฆ่ากันได้เยอะแยะ แล้วทำไมจระเข้ไม่ฆ่าหล่ะ ?

หรือเพราะเราไม่กินเนื้อมัน?
หรือเพราะมันดูน่าสงสาร?
หรือมันเป็นสัตว์ป่าธรรมชาติ ไม่ใช่สัตว์ที่เราเลี้ยงไว้ฆ่ากิน?