กิเลสสองด้าน

เมื่อก่อนผมคิดว่ากิเลสนี่มันเป็นสิ่งที่ไม่ดี ควรจะตัดทิ้งเสีย
แต่เมื่อได้ฟังธรรมะจากหลวงปู่พุทธะอิสระ ท่านว่ากิเลสเป็นสิ่งดี ถ้าเรารู้จักใช้มัน
เราต้องควบคุมกิเลส ไม่ให้กิเลสมาควบคุมเรา
ท่านว่าถ้าเราอยากจะตัดกิเลสเราก็ต้องฆ่าตัวตายซะ เพราะว่า การอยากมีชีวิตอยู่ก็เป็นกิเลส
นี่ก็เป็นคำตอบที่ดีที่ผมเคยสงสัยว่า ถ้าเราไม่มีความอยากแล้ว วิทยาการต่างๆในโลกนี้จะพัฒนาขึ้นมาได้อย่างไร เราก็คงจะไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือและการแสวงหาความรู้ต่างอย่างทุกวันนี้
แต่กิเลสจะเป็นสิ่งที่ไม่ดี ถ้าเราปล่อยให้มันมาครอบงำเรา เราถึงจะต้องฝึกสติของเราให้ดี ให้เกิดปัญญา ไม่ไปหลงกับกิเลส

ท่านยังบอกอีกว่ามนุษย์เราในยุคนี้มาถึงยุคของความโลภ มันเป็นความร้อนที่ทำให้โลกของเราร้อนขึ้นมา ต่างจากในยุคก่อนที่เป็นยุคของโทษะ คือความโกรธ แบบนั้นยังน่ากลัวน้อยกว่า เพราะมันร้อนภายนอก เราสังเกตได้ง่าย แต่ความร้อนภายในนี่เรามองไม่เห็น มันเป็นไฟเย็นที่ค่อยๆเผาใจเรา
ท่านเปรียบเหมือนน้ำแข็ง ที่เราชอบเพราะมันเย็น ถ้าเราเอามันมาถือไว้ก็เย็น แต่ถ้าเราถือมันไว้นานๆเข้า มันก็จะทำให้เราเกิดทุกข์ ความเย็นแบบนี้มันไม่ได้ทำให้เราสุขอย่างแท้จริง

เด็กกับธรรมะ

ถ้าเราสอนเด็กให้มองเห็นความเป็นจริงของชีวิต ตั้งแต่เค้าเริ่มที่จะเข้าใจสิ่งต่างๆได้ จะเป็นอย่างไร?
ถ้าเด็กรู้ว่าเกิดมาแล้ววันนึงก็ต้องตาย แถมตายไปแล้วก็เอาอะไรไปไม่ได้
ของเล่นต่างๆล้วนแล้วแต่ก่อทุกข์ให้เราทั้งนั้น
ชีวิตของเด็กคนนั้นจะเป็นยังไง เด็กคนนั้นจะยังอยากได้ของเล่นเหมือนที่คนอื่นเค้ามีกันหรือเปล่า?
เด็กคนนั้นจะตั้งใจเรียนมากขึ้นไหม?
เด็กคนนั้นจะมีความสุขที่แท้จริงได้เร็วขึ้นไหม?
หรือจะบวชเป็นพระไปเลย?

ว่าแต่..ธรรมะนี่เด็กจะรับรู้และเข้าใจได้จริงๆเมื่ออายุเท่าไหร่กันนะ?

ความลับ

ผมไม่ได้จะมาบอกความลับอะไรนะครับ
แต่กำลังสงสัยต่อเนื่องมาจากที่เคยเขียนเกี่ยวกับว่า ถ้าคนเราไม่มีความลับ
ผมสงสัยว่าทำไมคนเราถึงต้องมีความลับ?
ความลับเกิดขึ้นจากการที่เรามีสิ่งที่เราไม่อยากให้คนอื่นรับรู้?
แล้วทำไมเราถึงไม่อยากให้คนอื่นรับรู้หล่ะ?
เพราะมันสำคัญกับเรา?
ถ้าคนอื่นรู้จะทำให้เราเสียหาย?
เป็นเพราะเรายังเห็นว่าตัวเราและสิ่งต่างๆเป็นของเรา?
เมื่อเราเห็นว่ามันเป็นของเรา เราเลยไม่อยากสูญเสียมันไป เราเลยต้องปกปิด?
แล้วถ้าเรารู้ว่าร่างกายและสิ่งของเงินทองต่างๆ ล้วนไม่ใช่ของๆเรา เราจะยังต้องการมีความลับเพื่อปกปิดมันไว้หรือเปล่า?
เมื่อเรารู้ว่าเงินทองของต่างๆนอกกายเรา เมื่อเราตายไปเราก็เอามันไปไม่ได้ เราจะยังต้องแอบต้องเก็บต้องซ่อนไม่ให้คนอื่นมาขโมยอีกหรือเปล่า?
เมื่อเรารู้ว่าร่างกายของเราตายไปแล้วเราก็เอาไปไม่ได้ เราจะยังต้องมาปิดบังซ่อนเร้นกันอีกหรือไม่?
เมื่อเรารู้ว่าชีวิตเรามันไม่ได้ยืดยาวอะไรเลย ไม่นานก็ตาย เราจะยังอยากจะมีความลับอะไรต้องปกปิดอีกหรือ?

ของราคาถูกกับของราคาแพง

เมื่อก่อนผมคิดว่าทำไมกรอบแว่นตามร้านแว่นตามันถึงต้องขายแพงขนาดนั้นเนี่ย (จริงๆอาจจะตั้งไว้ให้ต่อหล่ะมั๊ง) ผมก็เลยชอบไปซื้อกรอบแว่นตาราคาถูกๆอันละร้อยกว่าๆมาทำเลนส์ใส่เอาที่ร้านแว่นตา แรกๆที่ใช้มันก็จะไม่เห็นความแตกต่าง เพราะกรอบราคาถูกเค้าก็คงไปเอากรอบราคาแพงมาทำเลียนแบบ โดยอาจจะเอามาทำแม่พิมพ์ตามแบบเลยก็ได้
แต่หลังจากที่กรอบแว่นราคาถูกของผม ถูกใช้ไปนานๆเข้า อะไรต่างๆก็เริ่มจะผิดเพี้ยน ที่สังเกตุเห็นได้เลยคือพลาสติกตรงกลางมันมีการโค้งงอลงมา ทำให้แว่นผิดรูปไปหน่อยนึง คงเป็นสาเหตุมาจากการที่ผู้ผลิตเลือกใช้วัสดุราคาถูกมาทำ เพื่อลดต้นทุน และอาจจะมีผลมาจากการใช้งานของผมที่ไม่ค่อยถนอมมันเท่าที่ควร
ผิดกับแว่นอีกอันของผม เป็นอันเก่า ซึ่งตอนนั้นไปซื้อกรอบที่ร้านแว่นเลย ราคาแพงมาก ๓๐ เท่าของกรอบราคาถูก!
แต่มันก็ไม่เคยสร้างปัญหาใดๆเลย ซึ่งการใช้งานของผมก็ใช้เหมือนๆกันกับแว่นทุกๆอัน ไม่ได้ถนอมตามราคาของมัน
(แต่ตอนนี้มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แงๆๆ)
ผมเลยมาคิดว่าของบางอย่างเราก็น่าจะเลือกเอาของที่ดีมียี่ห้อแม้มันจะราคาแพงกว่าของไม่มียี่ห้อแบบเทียบกันไม่ได้
ยิ่งถ้าของเหล่านั้นเป็นของที่เราต้องใช้อยู่เป็นประจำแล้ว ก็ยิ่งต้องให้ความสำคัญกับการเลือกซื้อมากๆเลยทีเดียว

ชอบ กับ รัก

ผมเห็นหลายๆคนรวมทั้งตัวผมเอง ที่ชอบดูนั่นดูนี่ เห็นมันสวยงาม คิดว่าตัวเองหลงรักมัน แล้วเกิดอยากที่จะทำแบบนั้นบ้าง เพราะคิดว่าถ้าได้ทำแล้วเราจะมีความสุข แต่เมื่อได้ลองทำแล้วก็ไม่ได้ชอบหรือรักมันอย่างที่คิด
ผมเห็นหลายคนอยากที่จะทำงานบริษัทดังๆใหญ่ๆ มีชื่อเสียง เพราะบอกว่าชอบงานแบบนั้น อยากเข้าไปทำ แต่ผมก็มาคิดว่า ถ้าได้เข้าไปทำแล้วจะชอบทำจริงๆหรือ หรือเราแค่ชอบที่จะดูผลงานมากกว่าเข้าไปรู้เข้าไปทำมันขึ้นมา
เพราะผมเชื่อว่ากว่าที่งานดีดีจะอกมาสู่สายตาเรานั้นมันผ่านขั้นตอนที่สลับซับซ้อนมากมาย ทั้งอุปสรรค ทั้งปัญหาต่างๆอีกนับไม่ถ้วน ยิ่งถ้าต้องทำแข่งกับเวลาด้วยแล้วมันคงไม่สนุกอย่างผลลัพท์ที่ออกมา

ผมเองชอบรถสปอร์ตสวยๆหุ่นล้ำยุคราคาเกินเอื้อม เลยคิดว่าตัวเองคงอยากที่จะเป็นนักออกแบบรถแบบนั้น แต่พอเอาเข้าจริงๆ ได้เข้าไปเรียน Product Design แล้วมีวิชาที่ได้ออกแบบรถ ผมก็กลับไม่ได้สนุกกับมันอย่างที่คิด มันมีกระบวนการอะไรหลายๆอย่างที่ไม่สนุกสำหรับผม เช่นเรื่องของกายวิภาคต่างๆของมนุษย์ที่ต้องเหมาะสมกับรถ
มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน และน่าเบื่อสำหรับผม แต่จำเป็นมากกับการออกแบบ
ผมเลยมาถามตัวเองอยู่บ่อยๆว่า แล้วเราชอบหรือรักอะไรกันแน่นะ

แต่ก่อนผมชอบรถสวยๆพวกนี้มาก ก็เลยคิดว่าถ้ามีรถพวกนี้ในครอบครองก็คงจะมีความสุข เลยบ้าสะสมพวกรถจำลอง มีรุ่นไหนสวยรุ่นไหนดี รุ่นไหนแปลกเป็นต้องหามาครอบครอง จนเยอะแยะไม่มีที่จะเก็บ แต่มันก็ไม่เคยที่จะจบ แล้วกลับยังสร้างปัญหาตามมาอีกมากมาย เช่นเรื่องที่เก็บ ต้องเอามาปัดเอามาถู กลัวมันจะพังบ้าง กลัวใครจะมาเอาไปบ้าง ไม่เห็นจะใช่สิ่งที่ผมชอบเลย
หรือว่าผมแค่ชอบมันเท่านั้น? ไม่ได้รัก
แล้วผมรักอะไร?
ผมเองก็ยังให้คำตอบกับคำถามนี้ไม่ได้ มีอะไรบ้างไหมนะ ที่เราสามารถทำมันรักมันได้แบบไม่มีข้อแม้ แม้ว่าจะยากลำบากหรือมีอุปสรรคมากแค่ไหนก็ไม่ทำให้ความรักลดลงไป

อย่างคนที่เค้ามาออกรายการแฟนพันธุ์แท้ ผมดูทีไรก็อดทึ่งไม่ได้ กับความรู้ที่เค้ามีในสิ่งที่พวกเขารักเค้าชอบ
แต่ก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า พวกเขาเหล่านั้นจะรักมันไปจนตายเลยหรือเปล่า?

แล้วท่านทั้งหลายที่ได้บังเอิญหรือตั้งใจมาอ่านหล่ะครับ รักชอบอะไรกันบ้าง?

รักคนอ่านจังเลยครับ... กริ้ว..