ผมไม่รู้ว่าชีวิตในอุดมคติของทุกคนเป็นอย่างไร แต่เมื่อก่อนผมเคยคิดว่าชีวิตที่ผมอยากจะมีคือ การที่ผมไม่ต้องทำงาน มีเงินมากมายให้จับจ่ายใช้สอย อยากได้อะไรก็สามารถที่จะหาซื้อมาได้
อยากจะกินอะไรก็กิน อยากนอนก็นอน อยากไปเที่ยวไหนก็ไปได้
ถ้าผมอยากมีชีวิตแบบนั้น ผมคงต้องทำงานหาเงินให้ได้มากๆเยอะๆ ต้องเป็นมหาเศรษฐี มีธุรกิจที่ทำเงินได้อย่างมหาศาล
แต่กว่าผมจะเป็นได้แบบนั้น ผมคงต้องเหนื่อยยากทำงานหนัก ทำทุกวิถีทางเพื่อให้มีเงินเยอะๆ
แต่นั่นก็ไม่สามารถที่จะยืนยันได้เลยว่าผมจะสามารถไปถึงจุดที่ผมหวังเอาไว้ได้หรือไม่
ผมอาจจะล้มเหลว สิ้นเนื้อประดาตัว เพราะธุรกิจของผมมันเจ๊งไม่เป็นท่า
ผมอาจจะมีเงินมาก แต่ก็ป่วยด้วยโรคร้ายต่างๆ เพราะมัวแต่ทำงานจนไม่ได้ใส่ใจดูแลสุขภาพ
ผมอาจจะตาย เพราะถูกฆ่า ด้วยความที่ธุรกิจของผมอาจจะไปมีส่วนที่ทำให้คู่แข่งขายไม่ได้
ผมอาจจะต้องทำงานไปเรื่อยๆ เพราะว่าไม่มีใครมาทำแทนได้
สุดท้ายผมก็อาจจะไม่ได้มีชีวิตที่ผมฝันเอาไว้
ผมมาลองคิดถึงชีวิตอีกแบบนึง ที่ไม่ได้รวยล้นฟ้า ไม่ได้มีเงินที่อยากได้อะไรก็ซื้อได้ แต่มีเงินที่พอเลี้ยงตัวเองและคนรอบๆข้าง
มีเวลาไปเที่ยว มีเวลาอยู่กับครอบครัว ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ มีความสุขกับชีวิตในทุกๆวัน
ตอนนี้ผมขอเลือกชีวิตในแบบหลังนี่ดีกว่า
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

2 ความคิดเห็น:
คิดเหมือนกัน เป๊ะ เลยว่ะ !
แต่คนรอบข้างอาจมองว่าเรา
give up บ้าง
lazy บ้าง
clumsy บ้าง
ถ้าไม่สนใจคนรอบข้างเลย เราก็ไม่ทุกข์แต่เราไม่ได้อยู่คนเดียวในสังคม
ปัญหามันก็จะเกี่ยวโยงไปเรื่อยๆ
แล้วแต่ว่าใครจะโดนโยงใยไปมากน้อยแค่ไหน
แต่ชีวิตแบบหลังนี่แหละที่พี่คิดว่า ในหลวงท่านพยายามสอนเราอยู่ทุกวี่วัน
เราคงต้องพิสูจน์ครับพี่ เหมือนอย่างกับดาบวิชัยที่เค้าปลูกต้นไม้สองล้านต้นไงครับ :)
http://dogdoy.multiply.com/video/item/2
แสดงความคิดเห็น